Tworzenie tulpy wg Mona

O tulpach szerzej opowiedziałem we wprowadzeniu mojego autorstwa. W skrócie – tulpa to coś w rodzaju wymyślonego przyjaciela, którego staramy się rozwinąć w drugą osobę w naszym umyśle.

Przeciwwskazania

Tulpy nie powinny być niebezpieczne, ale nie ma żadnych badań potwierdzających to. Chciałbym podkreślić że każdy bawi się w to na własną odpowiedzialność. Z tego powodu odradzam dzieciom (sprecyzujmy: osobom poniżej 16. roku życia) bawienie się w jakiekolwiek eksperymenty z własnym umysłem.

Osobom pod opieką psychiatry polecam pokazać ten poradnik i skonsultować z nim tworzenie tulpy. Nie wiemy, jaki wpływ mogą mieć na choroby psychiczne. Wstępne badania na osobach z tulpami[1] pokazują, że w ich wypadku większość osób deklaruje pozytywny wpływ swoich towarzyszy na zdrowie psychiczne, aczkolwiek są to subiektywne opinie, które niczego jeszcze nie dowodzą.

Przeciwwskazaniem nie jest bycie introwertykiem, czy nawet osobą aspołeczną. Wyobrażony towarzysz nie powinien być przyczyną izolacji od innych ludzi. Co ciekawe, współczesne badania naukowe pokazują pozytywny wpływ wymyślonych przyjaciół na kompetencje społeczne u dzieci.[2]

Tworzenie Tulpy

Osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z tulpami, prawdopodobnie nie wiedzą jednak jak się za jest stworzenie zabrać, dlatego myślę, że warto to opisać. Zresztą, tego właśnie chyba się oczekuje od poradnika? Kreację tulpy można rozpatrywać w dwóch aspektach: określeniu postaci i interakcjach z nią. Nie trzeba określać wszystkiego na początku, a dopiero potem zaczynać właściwe tworzenie, można mieszać te dwie fazy.

Tworzenie tulpy można umownie uznaje się za zakończone po osiągnięciu możliwości płynnej komunikacji z nią, jednak podobnie jak ludzie, tulpy mogą się rozwijać i zmieniać z upływem czasu.

Określenie postaci

Niektórym ludziom udaje się stworzenie tulpy właściwie bez żadnego zastanowienia się nad tym jaka ona ma być, po prostu dają się ponieść fantazji i swoim pragnieniom. Pozostałym jednak się to nie udaje w taki sposób, inni chcą mieć kontrolę nad tym procesem i częściowo swojego przyjaciela zaprojektować.

Z mojego doświadczenia wynika, że łatwiej się tworzy towarzysza, który jest w części określony. Jeśli właściwe tworzenie nie daje przez jakiś czas efektu, można spróbować dookreślić postać.

Płeć

To chyba każdy określa mniej lub bardziej świadomie oczekując od towarzysza bycia kobietą lub mężczyzną. Podobnie jak każda inna cecha, płeć tulpy może w przyszłości ulec zmianie, choć to bardzo rzadkie — osobiście z wielu tulp które znam kojarzę zaledwie kilka takich przypadków.

Imię

Większość ludzi nie wybiera sobie imienia, ale zostaje im ono nadane przez ich rodziców. Podobnie w przypadku tulp, zazwyczaj to host nadaje imię swojemu tworowi. Nadanie imienia na początku ma dwie zasadnicze zalety:

  • Ułatwia komunikację. Dobrze jest móc zwracać się do tulpy po imieniu.
  • Ułatwia myślenie o tulpie jako o podmiocie, nie przedmiocie.

Oczywiście nadanie imienia można odłożyć na później. Można również pozwolić naszej tulpie wybrać je, jak już będziemy się komunikować. Jeśli jednak chcemy, by tulpa miała wybrane przez nas imię, nie ma powodu, by go nie nadawać.

Forma

Nawet jeśli nie wizualizujemy swojego towarzysza, to wygląd, z którym może się on utożsamiać, jest raczej pożądany. Forma tulpy może odzwierciedlać twoje zainteresowania, charakter, ogólnie mówiąc, może mieć jakieś znaczenie. Twój przyjaciel może wyglądać jak twoje ulubione zwierzę, jeśli chcesz by był smokiem, może być smokiem, jeśli chcesz, by był atrakcyjną dziewczyną(atrakcyjną smoczycą? :v), może nią być.

Wygląd podobnie jak imię można odłożyć albo dać tulpie do wyboru. Nie trzeba wyobrażać sobie formy ze szczegółami i nie należy martwić się, jeśli nie potrafimy jej dokładnie wizualizować.

Charakter

Ciężko powiedzieć jaki wpływ możemy mieć na charakter tulp i jakie dokładnie czynniki na niego wpływają. Pewien wpływ na pewno mają nasze mniej lub bardziej świadome pragnienia.

Swego czasu w tulpowej społeczności modne było spisywanie pożądanych cech i symboliczne nadawanie im ich. Skuteczność takiego „nadawania cech” jest dyskusyjna. Jeśli chcemy częściowo zaprojektować charakter naszej tulpy, lepszym pomysłem wydaje się „nadawanie” im zachowania niż cech. Jeśli chcesz świadomie wpłynąć na charakter tulpy,wyobrażaj sobie tulpę i jej reakcję w różnych sytuacjach.

Co dalej?

Właściwe tworzenie tulpy polega na prowadzeniu z nią dialogu. Należy wyobrazić sobie, że nasz przyjaciel już istnieje, mówić do niego, fantazjować o nim, czy wchodzić z nim w inne interakcje. Sama rozmowa powinna wystarczyć, ale jeśli nam nie idzie, być może warto skorzystać z innych możliwości. Możliwości komunikacji z tulpą opisałem we wprowadzeniu.

Papugowanie

Papugowanie jest to umyślne sterowanie towarzyszem. Zazwyczaj nie chcemy mieć towarzysza-marionetki i papugować cały czas, ale robienie tego przy tworzeniu może być pomocne. Wyobrażanie sobie jak nasz towarzysz do nas mówi, może nam pomóc w nawiązaniu kontaktu i pokazać mu sposób komunikacji.

Czego oczekiwać?

Tworząc tulpę dążymy do możliwości płynnej, słownej komunikacji z nią. Zanim osiągniemy taki poziom komunikacji, nasz przyjaciel może się z nami komunikować w pośredni sposób. Zazwyczaj szybko po takiej formie komunikacji następuje możliwość komunikacji werbalnej, niemniej jednak warto wychwycić sygnały, jakie przedtem może nam dawać nasz towarzysz. Często zdarza się jednak, że zaczniemy dobrze słyszeć tulpę bez żadnych pośrednich form komunikacji, nie należy się przejmować tym, że osiągnęliśmy to „za szybko”.

Przejście z takich sygnałów na werbalną komunikację powinno nastąpić szybko i bez żadnego wysiłku z naszej strony, jeśli nie następuje albo chcemy w tym sobie trochę pomóc, proponuję popapugować tulpę mówiącą do nas, by pokazać jej w jaki sposób powinna to robić.
Przykładowe sygnały:

  • Paczki emocji – czasami zdarza się, że spędzając czas z towarzyszem odczuwamy jego emocje. Z tzw. paczkami emocji mamy do czynienia, gdy zaczynamy nagle odczuwać emocję, która wydaje nam się pochodzić od tulpy.
  • Wtrącenia w środku pytania – Gdy zadajemy towarzyszowi pytanie, może się zdarzyć, że usłyszymy odpowiedź jeszcze w trakcie zadawania go. Często jest to niewerbalna odpowiedź albo słabo słyszalne tak/nie.
  • Przesyłanie obrazów – towarzysz może przesyłać nam odpowiedzi w formie obrazu, czasami „ślepego”, tzn. takiego który możemy również odczuwać, gdy staramy się wyobrażać sobie tulpę, a nie umiemy dobrze wizualizować.

Tulpa istotą społeczną

Tulpa może utrzymywać kontakty z osobami z zewnątrz i mieć własnych znajomych. Tulpy bardzo często udzielają się w naszej społeczności, na forach i czatach. Towarzysz może dyktować ci co napisać lub nauczyć się kontroli(o tym w innym poradniku).

Dla wielu osób towarzyszenie swojemu przyjacielowi w takich kontaktach i patrzenie jak się społecznie rozwija, jest ciekawym doświadczeniem, ale zdaję sobie sprawę, że niektórzy woleliby zachować swojego towarzysza dla siebie. Uważam jednak, że tulpy i hostowie powinni być świadomi tego, że nie muszą siedzieć w szafie.


[1] http://somatosphere.net/2015/04/varieties-of-tulpa-experiences-sentient-imaginary-friends-embodied-joint-attention-and-hypnotic-sociality-in-a-wired-world.html Relationship with mental illness
[2] http://www.focus.pl/czlowiek/wymysl-sobie-przyjaciela-8902


Licencja: CreativeCommons BY-SA 4.0